Hoe kan een pleegkind omgaan met het wennen in een nieuw gezin?

Wanneer het pleegkind in het nieuwe gezin is, begint het wennen aan elkaar. De kinderen moeten wennen aan alles, zoals de gezinsleden, de regels en de nieuwe omgeving. Het nieuwe pleeggezin is voor pleegkinderen niet alleen onbekend, maar ze komen ook niet ‘babyblank’ in het gezin. Ze hebben in hun eigen biologische gezin al verwachtingen en gewoontes opgebouwd over ouders en een gezinsleven.

In een pleeggezin moeten ze iets nieuws leren en oude gewoontes deels afleren. Pleegkinderen vertellen over gewoontes in het nieuwe pleeggezin die voor hen aanvoelen als regels. De goedbedoelde structuur die pleegouders aan het pleegkind bieden, kan in het begin enige aanpassing vergen.

Elk pleegkind heeft zijn eigen strategie om aan het nieuwe pleeggezin te wennen. Hier heeft het kind zo zijn redenen voor. Een strategie die bijvoorbeeld gebruikt kan worden is het afzonderen van de sociale situatie. Zij gaan het liefst op hun kamer zitten of iets alleen doen. Wanneer een pleegkind heftige emoties heeft willen zij zich vaak terug trekken. Zij vertellen dat zij hun emotie verborgen willen houden omwille van een goede relatie of om hun zelfbeeld hoog te houden. Ze proberen zichzelf te troosten, moed in te praten of af te leiden. Het binnenhouden van emoties is niet makkelijk. Het wil daarom nog weleens gebeuren dat het pleegkind een emotie niet langer verborgen kan houden. Woede-uitbarstingen of huilbuien kunnen soms opluchten. Toch kan een kind zich ook schamen voor deze ongecontroleerde emoties en bang worden dat er consequenties aan verbonden zijn.

‘Want alles wat ik zeg, dat is eigenlijk niet zo, van die scheldwoorden. Dat bedoel ik niet zo. Dat gaat dan gewoon uit mijn mond, dat floept eruit.’

Een andere wenstrategie is het zichzelf van hun beste kant laten zien, zoals samen dingen doen, het zoeken van fysiek contact en intimiteit en het helpen in het huishouden. Ook proberen ze zich zo snel mogelijk aan te passen aan de regels die in het nieuwe huis gelden.

Pleegkinderen zitten dus vaak in de extremen: of alle emoties verbergen en het in je eentje oplossen, of ze te heftig uiten. Wanneer zij zich opstandig gedragen kan dat komen doordat sommige pleegkinderen emotioneel in de war zijn. De opstandige pleegkinderen hebben conflicterende gevoelens of kunnen hun boosheid slecht reguleren. Dat laatste kan bij de pleegkinderen angst oproepen, waardoor cycli van negatief gedrag ontstaan. Hun verzet tegen de pleegouders kan dus samen hangen met een groot verdriet of boosheid, gevoelens die ze niet willen, durven of kunnen uiten, met emotionele verwarring en gebrek aan zelfcontrole als gevolg.
Als pleegkinderen in de loop van de tijd meer irritaties durven te uiten in hun pleeggezin, kan dat iets zeggen over hoever ze gewend zijn. Zoals een pleegkind mooi verwoordt:

‘Als ik brutaal begin te worden dan betekent dat dat ik gewend ben.’

joomla template 1.6
© 2014 Ontwerppartners