Hoe is het voor ouders om een kind in pleegzorg te hebben?

Ouders waarvan het kind of de kinderen terecht zijn gekomen in de pleegzorg vinden het heel bedroevend dat hun eigen kinderen niet bij ze kunnen wonen. Ze missen hun kinderen en allerlei dingen die bij het gezinsleven horen, zoals met het kind boodschappen doen. Het is soms voor de ouders ook niet helemaal duidelijk waarom een kind in de pleegzorg terecht is gekomen. Het kan zo zijn dat ouders daarom in de war zijn, omdat ze het niet helemaal snappen.

‘Kijk ik heb twee kinderen, maar ik heb ze niet, dat is heel raar’.

Het gemis komt vooral voort omdat ouders hun kinderen weinig zien. Er wordt vaak een bezoekregeling opgesteld voor ouders om in contact te blijven met hun kind en de frequentie hiervan kan variëren. Dit contactmoment vinden veel ouders heel belangrijk en zij hechten daar veel waarde aan. Het kan tevens een emotioneel moment zijn, omdat de ouders geconfronteerd worden met het gemis en aan het einde weer afscheid moeten nemen van hun kind.

Er zijn ouders die zichzelf verwijten maken doordat het kind is geplaatst in een pleeggezin. Ze hebben het gevoel dat ze het verkeerd hebben gedaan en schamen zich of voelen zich schuldig. Ze hebben bijvoorbeeld het idee dat ze hadden moeten ingrijpen voordat het te laat was of ze vonden dat ze er meer voor hun kind hadden moeten zijn. Ook onbegrip vanuit de buurt of zelfs van vrienden en familie kunnen voor ruzie en verdriet zorgen. 

‘De hele familie, de hele kennissenkring, wordt door verteld dat jij dat gedaan hebt, dat mijn kinderen zijn weggehaald door jeugdzorg. En dan krijg je zo’n schaamtegevoel weer. Soms word je er onzeker van: wat is er eigenlijk aan de hand, wat heb ik gedaan?’

Het kind beschouwt zijn of haar biologische ouders nog steeds als ouders, waardoor het belangrijk is naar de ouders te blijven communiceren. Het mooist zou zijn wanneer het mogelijk wordt gemaakt om met de ouders in overleg te gaan over de opvoeding.

De toekomst maakt ouders onzeker. Ze weten niet wat er allemaal met het kind gaat gebeuren en ze zijn bang dat het kind nooit meer terug komt. De ouders vertelden dat ze hun negatieve emoties vaak proberen te verbergen voor de buitenwereld evenals voor hun kinderen. Ze houden ze liever voor zichzelf en willen anderen er niet mee belasten. Het tonen van emoties als woede en agressiviteit kan leiden tot een minder meewerkende houding van een voogd of een verminderd contact met het kind volgens andere ouders. 

Het kind kan ook geholpen worden door de houding die de ouders aannemen. Als ouders positief en open staan voor het pleeggezin, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn, heeft dit een positief effect op het kind. Het kind voelt zich daardoor meer op zijn gemak. Daarnaast vindt het kind het fijn om spulletjes of aandenken aan thuis te hebben, want de biologische ouders spelen nog steeds een belangrijke rol in het leven van het kind.

joomla template 1.6
© 2014 Ontwerppartners